WYDZIAŁ INSTRUMENTALNY - FORTEPIAN

Kamiński Wojciech

Wykładowca Wojciech Kamiński

Pianista i organista jazzowy, kompozytor i aranżer. Na fortepianie gra od 3-go roku życia, do szkoły muzycznej zaś został przyjęty w wieku 5-ciu lat. Założyciel i współzałożyciel “Ragtime Jazz Band”, “Old Timers” i “Swing Workshop”. Grał m.in. w zespołach “Warszawscy Stompersi”, “Hagaw”, „Royal Rag”, “Sami Swoi”, “Gold Washboard” i “Big Band Stodoła”. Zadebiutował w 1961 r. z zespołem “Ragtime Jazz Band” i z tymże zespołem w trzy lata później zdobył na SFJ Jazz nad Odrą wyróżnienie indywidualne i zespołowe. Był kierownikiem muzycznym TEATRU PIOSENKI klubu studenckiego “Stodoła” w Warszawie. Występował na festiwalach Jazz Jamboree i Old Jazz Meeting, gdzie zdobył Złotą Tarkę. Był muzykiem studyjnym, współpracował z Operetką Warszawską i Filharmonią Narodową w Warszawie. Koncertował w całej Europie i na drugiej półkuli. Nagrał kilkanaście płyt solowych i zespołowych oraz kilka płyt szkoleniowych dla Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, gdzie był również szefem szkolenia przez kilka lat. Jako szef dydaktyczny prowadził też Warsztaty Muzyczne w Chodzieży i Bolesławcu. Był kierownikiem muzycznym Andrzeja Rosiewicza i Ireny Jarockiej. Akompaniował Mariannie Wróblewskiej, Ewie Bem, Hannie Banaszak, Stanisławowi Sojce, Danucie Rinn, Barbarze Kowalskiej, a także Beryl Bryden i Joe Muranai. Od kilku lat koncertuje przeważnie solowo. Jest odznaczony odznaką Zasłużonego Działacza Kultury.

W Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu I i II stopnia im. K. Komedy w Warszawie prowadzi klasę fortepianu. Mówi: “…w swojej klasie fortepianu zawsze dobieram poziom trudności, repertuar i style muzyczne indywidualnie pod kątem zainteresowań oraz predyspozycji i możliwości technicznych ucznia. Korzystam z materiałów szkoleniowych przebogatej biblioteki naszej Szkoły i swoich prywatnych. Wykorzystuję również nagrania zawodowej sekcji rytmicznej. Może to być zarówno styl Oscara Petersona, Chicka Corei, Herbie Hancocka i wielu innych. Mogą to być również standardy muzyki rozrywkowej, jak i klasycznej. Uczeń zyskuje praktykę sceniczną grając w różnych stylach z różnymi zespołami oraz w repertuarze solowym. Przechodzi kolejne etapy improwizacji, aranżacji, akompaniamentu i kompozycji. Może rozwijać swoje zainteresowania muzyczne i zdolności na różnych poziomach zaawansowania. Uważam, że nie ma dwóch takich samych uczniów i dlatego też korzystając ze swoich doświadczeń duży nacisk kładę na rozwój indywidualnych zdolności każdego ucznia z osobna. Kilku moich uczniów jest już z dużym powodzeniem zauważanych na rynku muzycznym”.